MAMONADAS DE LA MINISTRA DE EMPLEO Y DEL CONSEJO DE MINISTROS

Lo de la atención de estos días a la gente desempleada me resulta sumamente piadoso, puesto en boca de algunos. Lo de Oli Rhen de ayer fue asombroso: ¿o sea que estás a favor de la Europa Social? Pues es la primera vez que te lo oigo, chico. O sea, ¿estabas un pelín equivocado, o disimulas muy bien? ¿Hay que hacer más reformas como la laboral de 2012 o estás a favor de la Europa Social? Dear guy! Please, tell it us!

Lo del Consejo de Ministros es notable –bueno, en realidad es muy deficiente-: ¿no es que se suspendía con la ley de presupuestos lo de la reposición del desempleo? ¿Es bueno o no? ¿Ha sido eficiente o no? Que ahora se reproduzca en el Real Decreto-ley 1/2013 es de coña. Parece que don Madiano y su claqué andan pelín despistados con lo del paro: un pasito adelante y un pasito p’atrás, morena! Bueno, el Gobierno de la Nación , muy piadoso él, se sabe bien esa virtud telologal de enseñar al que no sabe, así que, una pequeña idea:

Es obvio que la reposición de la prestación ha allanado el camino de las suspensiones y de las reducciones de jornada. Y también es elemental que ha permitido, al menos, aplazar las decisiones extintivas. Ha dado algo de aire a las empresas más asfixiadas, al rebajar sus costes salariales, conjuntamente con la bonificación del 50 por 100 de la prestación. Ha ampliado el tránsito de las personas afectadas por el desempleo contributivo. Y, evidentemente, ha permitido que alguna empresa remontara. Ahora bien, el bagaje es muy magro. O se apuesta por esta medida o no se apuesta. Y la única forma sensata de apostar es flexibilizar mucho, como medida de coyuntura, el régimen del art. 47 para las empresas de menos de 25 trabajadores. Por aquí sí que se podría salvar mucho empleo. Por ejemplo, ¿no bastaría con que el pequeño empresario notificara la decisión suspensiva a la autoridad laboral, a los efectos de que sea posible el control administrativo?, ¿es tan imprescindible la fase de consultas cuando se trata de suspender por debajo de los umbrales del art. 51 ET? Primer consejo, pues: agilizar la suspensiones en las pequeñas empresas, sin perjuicio del control del fraude. Y de paso suspender las cotizaciones totalmente para estas pequeñas empresas.

Segundo asuntillo del Real Decreto-ley: “programa de recualificación profesional de las personas que agoten prestación y subsidio”. Es muy novedosa la prórroga automática hasta que el desempleo no sea superior al 20 por 100 y, desde luego, aporta seguridad jurídica. Pero, entonces, ¿todo lo que dijo Mrs. Báñez en agosto 2012 de su ineficiencia era mentira? ¿Estaba sesgado? ¿Tenía poca información la ministra? Yo, por mi parte, les debo enseñar algo: el itinerario formativo ya está inventado, pero den cierta sistematicidad al sistema, valga la redundancia. La Renta Activa de Inserción ya está inventada. ¿No sería bueno ampliarla en sus colectivos, armonizarla con este programa, poner algo más de medios y concentrar gestiones? Creo que sí. Y de paso, reorganizar todo el barullo del subsisio de desempleo, que está hecho “jirones de Velasco” de tanto indocumentado que hay en la derecha de este país.

Tercero: La “red carpet” de doña Fátima. Ya sé que está muy acostumbrada a desenrollar alfombras, así se asciende en los “P”artidos “P”olíticos –bueno, también sacando “visa de turista” para viajar a Cuba-. Bien podría ahorrarse la alfombra y pensar algo más constructivo para autónomos jóvenes. Es que ya se lo permite el Estatuto del Trabajador Autónomo. Unos euretes están bien, pero la tarifa plana vale para blackberries que re-dirijan mensajes al ABC y prensa similar. Para los autónomos incentive a que asuman riesgos las personas sin empleo. Lo de la compatibilidad entre desempleo y actividad por cuenta propia es una idea más sugerente y más acertada. Se me ocurren muchas propuestas al respecto. Pero por ahí irían bien.

Ya para terminar: por favor, tómense en serio el problema del desempleo. ¡De verdad que el asunto es serio, dejen de reírse, por favor! La gente está bastante más preocupada que ustedes. Déjense de mamonadas.

HAI QUE DARLLE A RAZÓN A BALTAR!

Sempre me chamou a atención  que en Ourense haxa xente culta e ben informada que defenda a Baltar-pai. Máis dunha vez tiven que poñerme intranxixente e dicirlle ao meu interlocutor que meus castos ouvidos non podían escoitar unha defensa de semellante personaxe. Este engado do clan familiar é, desde logo, un andazo moi contaxioso, máis que as enfermidades invernais que estos días diezman á poboación. Xuro que, nos catro anos que vivín en Ourense, nunca sentín o máis mínimo síntoma desa pandemia, pero debo ser dos moi poucos.

As contratacións que está investigando a xustiza penal son propias do patio de Monipodio. Non é que non soubéramos que pasa en Ourense, pero non podemos deixar de sentir vergoña polo que se lle imputa a este anano moral de Xosé Luis Baltar e pola imaxe que está a dar Galiza nos xornais e nos medios de comunicación. O máis hilarante é que, no Congreso do Papo galego deste pasado fin de semana o seu inafable presidente Mr. Bean –e, para desgraza colectiva, presidente da Xunta-, diga que o seu partido é a “reserva moral de Occidente”, “o partido máis honesto de España”. Manda carallo de la Habana!

Xosé Luis Baltar e o seu sucesor dinástico están de noraboa, co lío de Bárcenas. O que lle está pasando ao PP é, como dí meu amigo Lourenzo Pastrana, “sobre-colledor”. Pero claro, quen se vai lembrar ou quen lle vai facer caso a este pequeno episodio ourensán de díxito-contratacións consanguíneas e afíns? Ao fin e ao cabo, o  latifundio de Salta é meirande que o latifundio de Nogueira de Ramuín. E o orzamento do extesoureiro do PP e amiguito del alma de Rajoy achégase ao da Deputación de Ourense. Tamén, por suposto, está de noraboa Ángel Currás, por moito que hoxe sexa obxecto de nova imputación. Outra parvada! O honestisimus partido está fora de toda dúbida. A fin de contas, Baltar pai non é militante activo do PP, Baltar fillo non está imputado de nada e Baltar Espírito Santo coida da leira de Ourense para que nada lle poida suceder.

Con todo, non é destas trouladas do que quero falar, que eu nada podo aportar ao respecto. O que si quero é darlle a razón nunha cousa a Baltar-neno, o unxido. Hoxe botoulle en cara ao presidente da Xunta Mr. Bean que non desenvolveu o Estatuto Básico do Empregado Público. E que por iso non ten ferramentas para avaliar o rendemento dos seus empregados públicos. Leva razón. Mr. Bean e o seu fidel escudiero o da Roda –non falo do inesquecible Fito, senón do secretario xeral do Partido máis  honesto de España e parte do estranxeiro- teñen desde hai moito tempo o labor pendente de proporlle ao Parlamentiño a normativa de desenvolvemento do EBEP. Iso ten bastante importancia nos tempos que corren. A función pública galega vive desde hai tempo instalada no surrealismo xurídico e no Dereito-ficción por mor de que o texto refundido do 2008 é unha peza de arqueoloxía xurídica que non da resposta a moitísmos problemas.

Claro, é máis doado que 41 autómatas voten uns orzamentos ridículos nos que se lle traba outro 5 por 100 aos empregados e empregadas públicas na economía máis saneada de España, xestionada polo partido máis honesto. Organizar a función pública e regular unha organización moderna da mesma que poña freno a prácticas irregulares non é algo que lle competa a estos “xestores”. Sempre se soubo que na Xunta se entraba por TRAGSA ou outras herbas, ou por unha contratación administrativa fraudulenta, ou por un contrato laboral irregular…O único urxente é regular o traspaso do persoal das fundacións fraguistas aos entes públicos instrumentais para consolidar así o seu inserimento definitivo na Xunta e, de paso, amortizar traballadores “excedentarios”.

Como Bean, Wheel, Bush, Abbot, Count e demáis conselleiros teñen as rendas da función pública galega, hai que lembralles seus deberes. En especial a esta muller da que depende Función Pública. Eleniña, ti tan ben disposta para outras historias, a ver se lembras que tes que arranxarlle un pouco as cousas ao nene! Non ves que non pode, coa súa honestidade pepera, mellorar o rendemento do persoal da Deputación de Ourense? Non sabes que se lle aplica supletoriamente a lexislación da Xunta?

Como sempre, amoso a miña boa vontade de axudar. Non teño ningunha dúbida das boas intencións deste modelo de honestidade e por iso estou certo de que van darlle ao nene o que necesita: unha normativa transparente, obxectiva, imparcial, igualitaria de función pública que lles garanta aos servidores públicos unha carreira profesional ortodoxa na que poidan mellorar o seu rendemento.

FOLGA NO METRO DE MADRID

Que haxa que negociar o convenio colectivo dunha empresa pública non ten nada de particular, como tampouco o ten que se convoque unha folga en soporte das teses sindicais. Vai de seu que esta folga ten que afectar aos dereitos á mobilidade dos usuarios do  servizo. É por iso que o noso sistema xurídico contempla o estabelecemento de medidas de ponderación dos dereitos fundamentais e bens xurídicamente protexidos en xogo que se concretan normalmente na fixación de servizos mínimos.

Hai que lembrar estas nocións básicas, e hai que lembrarllas especialmente aos facinerosos que dirixen a Consellería de Transportes da Comunidade de Madrid. Que para a cabalgata de reis se establezan ditos servizos nun 80 por 100 a moitos nos parece abusivo, pero iso o terá que dicir un órgano xudicial. O que é unha absoluta tolemia é que se lles pretenta responsabilizar aos sindicatos convocantes dos incidentes que poidan suceder. Toda unha provocación para que mañá poida suceder algo!

Que da Comunidade Autónoma dependa o Consorcio Rexional de Transportes de Madrid non é argumento abondo para que os mequetrefes dos “gobernantes” desta Comunidade Autónoma profieran expresións tan impertinentes. Este viveiro de pijos-peperos que é o goberno de Ignacio González estase a converter no maior xenerador de conflitividade social. Alguén tería que porlles un bozal a Pablo Cavero e a Borja Carabante, entre outros. Alguén tería que aprenderlles as gravísimas competencias e responsabilidades que as administración autonómicas teñen na composición de conflitos, con funcións mediadoras para as que o Goberno madrileño está absolutamente desacreditado.

Vai de seu que a prensa da caverna madrileña, co seu pestilente estilo de confrontación social, queira poñer á cidadanía contra os traballadores do Metro. Pero que fagan o mesmo os responsables políticos é gravísimo. Aínda teremos que escoitar como estos personaxes, auténticos falanxistas que enxergan con desprezo os dereitos fundamentais, se atribúen a etiqueta de “liberais”!

O que é peor é que este estilo de confrontación e desprezo dos dereitos individuais e colectivos dos traballadores é unha moda que crece. Confrontación co suxeito sindical e cos seus medios de acción máis elementais. Que o voceiro desta manda de politicastros queira regular a folga é para tremer. O que quere, sen máis, é laminar o dereito de folga. Ubicarse mesmo á dereita do goberno español nos tempos que corren é un exercicio dificilísimo, pero que, con incredulidade, comprobo que hai quen o logra.

LA NECESIDAD PERENTORIA DE UN CÓDIGO DE BUENAS PRÁCTICAS PARA LA NEGOCIACIÓN COLECTIVA

La reforma laboral de 2012 ha asestado un golpe bajo a los equilibrios en nuestro sistema de negociación colectiva, mediante una serie de técnicas sobradamente conocidas. En este contexto, el colectivo de juristas del trabajo debemos reflexionar sobre cómo reequilibrar mínimamente la correlación de fuerzas en las mesas negociales, para que el derecho a negociar las condiciones de trabajo mantenga su virtualidad real. Parece mentira que parte de la doctrina mantenga, hipócritamente, que este derecho no haya quedado lastimado con la Ley 3/2012 y su antecedente RD-ley 3/2012. Solo concretos intereses corporativos pueden justificar semejante afirmación, que no se mantiene desde una lectura e interpretación mínimamente reflexivas de la norma vigente.

Hace diecinueve años que leí mi tesis doctoral acerca del principio de buena fe en la negociación colectiva. Después de haber pasado muchos años queriendo olvidarla, la he hojeado estos días con cariño y he valorado en su justa medida el acertado criterio de mi querido maestro, el profesor Gonzalo Diéguez, al plantearme este tema. Porque ante la agresión económica al derecho de negociación colectiva, debemos volcarnos en una defensa jurídica y de principios. La reforma de 2012 da pábulo a los instintos depredadores de cierta teoría económica muy empeñada en la devaluación de los derechos de los trabajadores, a cuyo fin las modificaciones en los preceptos del Estatuto de los Trabajadores que regulan la negociación colectiva constituyen una pieza fundamental. La primacía absoluta de los convenios de empresa, la caducidad a plazo del contenido de los mismos, la inaplicación masiva de sus condiciones o los arbitrajes gubernamentales disfrazados de arbitrajes tripartitos constituyen ejemplos señeros de tales inclinaciones.

Semanas atrás charlaba de todo esto con la profesora María Fernanda Fernández y me sugería que habría que redactar un código de buenas prácticas que, desde el mantenimiento del derecho a la negociación colectiva tal y como fue concebido en la Constitución, reestableciera pautas de comportamiento razonablemente guiadas por el principio de buena fe. Me añadía que quizá yo algo tuviera que pensar y organizar, conocedora como es de que algo había trabajado al respecto hace tiempo. Tal vez. Sin duda que la negociación colectiva ha mantenido una sólida posición en nuestro marco de relaciones laborales, sin que hasta la fecha ningún gobierno, del signo político que fuera, hubiera cuestionado sus vigas maestras. Por eso, la reforma de 2012 requiere una respuesta sobre valores comúnmente aceptados por las partes sociales. Esos son los valores que, desde un profundo respeto por la autonomía colectiva, habría que plasmar en un código que, como instrumento no vinculante, plasmara pautas de actuación razonables, recomendables y de buena fe. Al fin y al cabo, este principio vincula en todos los procesos negociadores que regula el Estatuto de los Trabajadores. Y es, a la postre, un principio imbricado en el contenido esencial de la libertad sindical, como ha reconocido implícitamente nuestro Tribunal Constitucional, vg. en STC 107/2000.

Un código que explicite razonablemente los derechos de información veraz de que son acreedores quienes se sientan en el banco social para poder negociar en un pie de igualdad con la parte empresarial. Que ponga de relieve el imperativo jurídico de que ésta se siente con la intención de implicarse verazmente en el proceso negociador, con la vista puesta en alcanzar un acuerdo. Que abiertamente denuncie las maniobras dilatorias u obstruccionistas de cualquiera de las partes, o las que conduzcan deliberada o negligentemente a una ruptura de las negociaciones. Que limite los condicionamientos a la adopción de un acuerdo que, contextualizados, puedan interpretarse como inasumibles para la otra parte (boulwarismo). O que, entre otras muchas hipótesis, rechace las conductas de la empresa de conceder fuera de la mesa a los trabajadores lo que se niega en las reuniones negociadoras, con el deliberado fin de desprestigiar al sujeto sindical. Y, más en general, todo el elenco de maniobras florecientes que tienden a sustituir la representación de los trabajadores por unos “negociadores de paja” mediante estrategias más cotidianas de lo que se suele admitir muy próximas a los más sórdidos pactos de yellow dog contract tan explicados en los ámbitos académicos.

Que ese código exista solo depende de una pequeña voluntad y de una modesta iniciativa, cuya trayectoria está por escribir.

O CONFLITO DE VIGUESA DE TRANSPORTES, SL. GALIZA NON TEN AUTORIDADE LABORAL. A XUNTA NON TEN AUTORIDADE LABORAL NEN MORAL

 Os usuarios do transporte urbano de Vigo levan semanas sufrindo as consecuencias do conflito na negociación colectiva da empresa de autobuses concesionaria dese servizo. Onte os mediadores, José María Casas de Ron e Verónica Martínez Barbero se retiraron da mesa de negociación para que as dúas partes fixeran a recomposición das cadansúas posturas. O Concello titular do servizo preferiu, probablemente con bo criterio, quedar á marxe e nin intervir directamente.

Ata aquí, nada especial. Nada agás que un servizo tan esencial en Vigo leva semanas en situación de impasse, con gran perxuízo para a mobilidade da xente, particularmente da das parroquias e con poucos recursos. O que realmente sorprente é a actitude da Xunta neste asunto. Que fixo a Xunta? Nada. Nada? Si, absolutamente nada. Á Dirección Xeral de Traballo e Economía Social parece que este conflito non lle concerne. Tampouco, por suposto á Delegación Territorial da Xunta de Galiza en Vigo. Non fixo o máis mínimo aceno de mediar por iniciativa propia nen tentar aportar seu grao de area para resolver un problema importante para os cidadáns e cidadás de Vigo.

No ano 2012 case hai que recordar que a Xunta ten transferidas as competencias en materia de execución da lexislación laboral. Nestes días, nos que no Diario Oficial de Galiza hai unha enxurrada de nomeamentos de cargos, habería que lembrarlles aos  e ás adxudicatarias dos mesmos que os cargos teñen cargas. Ou cando menos funcións. A autoridade laboral está, entre outras cousas, para desenvolver funcións mediadoras. Desde logo, no caso do Concello de Vigo, os mediadores propostos –polo Concello- traballan na máis absoluta soidade, co infindo desinterese da institución autonómica teóricamente competente.

Sinto saudade das noites da metade da década anterior tentando resolver conflitos coa presenza e coa implicación activa da autoridade laboral. Permítaseme evocar a un home de ben, Pedro Borrajo, última autoridade laboral “competente” ata hoxe en Vigo. E digo “competente” en todo o seu amplo contido. Porque a Xunta de hoxendía é ontolóxicamente incompetente. É unha Xunta existencialista, no senso sartriano da expresión: existe, pero non sabe por que nen para que. É unha Xunta de cartón-pedra. Non serve para ningún interese tanxible da cidadanía. Non da servizos. Non asiste a ninguén. Non asiste, senón que “axusta”, isto é, deixa de exercer as súas competenzas.

Desde este meu modesto blog, esíxolle á Xunta que medie no conflito e que percure a súa inmediarta solución. Que interveña, medie e exerza as súas dotes persuasivas para que se chegue a un acordo xa. Denuncio como lacazáns e inútiles aos e ás responsables da Xunta con comperencias en materia laboral. Son  indignos da confianza que o pobo galego lles renovou hai moi pouco tempo.

YO LA CATEARÍA

               Hace años yo era un poco más duro, pero ya no tengo el cuerpo para dejar a mucha gente suspensa. Además, he de reconocer que tengo unos alumnos y alumnas que no me merezco. Así que ni siquiera me dan motivos. Por eso me ha llamado tanto la atención hoy la comparecencia de Sor Fátima ante los medios de comunicación para hablar del nuevo Real Decreto que regula el contrato para la formación y el aprendizaje. Mañana no podré decir en clase que es necesario hablar bien en público para el desarrollo de una profesión cualificada en el ámbito de las relaciones laborales. Me contestarán que, por lo menos, puedes ser un farfullas y llegar a Ministro de Empleo. No es claro que en el escalafón del Papo ser Ministro de Empleo se considere una profesión cualificada, pero al parecer se puede acceder a la zona reservada de la Moncloa y tener coche oficial, de esos que ahora la vicepresidenta dice que van a escatimar mucho.

Que la elocuencia no sea virtud de Sor valga. He aprobado a muchos que se ponían muy nerviosos en un examen oral. Pero si aún encima no tiene ni idea de qué habla, la cosa pinta peor. El desempleo, en el contrato para la formación, no se reconoció a partir de la reforma de 2012. Tampoco en la reforma de 2012 se estableció el 25 por 100 mínimo de tiempo dedicado a formación. Y la idea de engarzar el contrato en el sistema de cualificaciones ya se desarrolló ampliamente en el Real Decreto-ley de agosto 2011. Tampoco es una novedad el tema de la teleformación, aunque sí un enorme paso atrás para solaz de empresarios medianamente defraudadores. Por supuesto, en el discurso de Doña Fátima el contrato no tiene una trayectoria histórica, y mucho menos se reconoce que la reforma de 2012 con respecto a esta modalidad no es sino un pequeño retoque de la anterior de 2011.

Pero lo más grosero e indocumentado de su discurso se refiere a la ampliación del colectivo destinatario hasta los treinta años. Como se sabe –bueno, lo sabemos los que algo estudiamos derecho del trabajo- esa ampliación se introdujo en 2011 como una medida transitoria hasta 2013, a fin de absorber los parados ya no tan jóvenes de la construcción sin cualificar. La reforma de 2012 extiende la ampliación hasta que el desempleo baje del 15 por 100. Es decir, ad kalendas graecas. Lo coyuntural se convierte en estructural, no al servicio de un problema concreto, sino del abaratamiento de las condiciones de trabajo.

Bueno, habría muchas más cosas, pero no estoy para escuchar otra vez cómo balbucea la señora Báñez, que ya es tarde. Si quiere aprobar conmigo, más que rezar a la virgen, debía hacerme llegar unas buenas botellas de aceite de oliva virgen, que con lo de la paga extra suprimida los funcionarios nos vendemos muy barato. Pero, dado el tema de hoy, se nota que la ministra no tuvo una transición fácil del mundo académico al profesional. Aunque, al final, le va bastante bien. Salvo cuando la obligan a hablar en público.

MENTIRÁN, TRAMPÓN!

               Que en campaña se digan moitas parvadas é algo ao que xa estamos afeitas e resignadas as persoas que temos que ir ás furnas. Que Mr. Bean e os seus mariachis tiren de argumentario cutre-pepero xa se da por suposto. Ao fin, tamén os outros candidatos din cousas que mellor que quedasen calados. O que ten de diferencial o noso presidentiño é esta especial facilidade de mentir “impasible-el-ademán” que non teñen os demáis. Esa especie de parálise facial no rictus –por certo, tamén a ten Mario Conde, esqueceume, asemade candidato pola provincia de Pontevedra- propia destes charlatáns de feira, taberneiros, poxadores, frades mendicantes, concelleiros ourensáns-baltarianos, directivos de caixas e demáis “xentalla de aquí e de acolá” que se espalla pola nosa xeografía ou mesmo exportamos a Madrid –que non se me esqueza Romay Becaria, padriño de rufiáns-alcaldiños-.

               Digo isto como apertura desta mensaxe de hoxe, relativa á entrevista que lle fixeron hoxe á mañá na SER ao tocaio do Principiño de Mónaco, noso sempre Albertiño. Preguntoulle Pepa Bueno polo desemprego e, poñéndose á defensiva, dixo trouladas á esgalla e afirmacións impropias das nove da mañá dalguén que non almorzou con augardente. Dixo que o desemprego estaba por debaixo da media española no que a el lle importaba, que eran os desempregados e demandantes de emprego. E que subira moito máis no último ano do goberno bipartito. Olé!!!!!! Quen fixo o argumentario do Papo? Ou improvisou noso meniño Feijóo?

               Non é xusto sacarlle agora ao axente 009-Frijol seu programa do 2009. A fin de contas, tamén o esqueceu seu xefe Madiano Dazoy e iso que as eleccións españolas foron no 2011. O que é xusto –e necesario- é lembrarlle un par de cousiñas ao noso inquilino de Monte Pío. É xusto e necesario, e tamén o meu deber –non a miña salvación, agás que estes trapalleiros non gañen con maioría absoluta no domingo-. Sería unha marca propia de Usain Bolt que o desemprego galego se achegase ao español, cando a Mr. Bean únicamente lle interesan os desempregados demandantes de emprego. É dicir, na Galiza temos o record de persoas non activas de todo o mundo mundial. Por certo, hai que dicirlles que non lle interesan nada ao presidente da Xunta, porque non son demandantes de emprego. Nesas condicións, estamos en inferioridade cos nosos irmáns andaluces –aos que Feijóo chama lacazáns- porque teñen menos xente en situación non activa. Ademáis, nos logros de Mr. Bean está reactivar algo tan galego como a emigración, que creceu exponencialmente do 2009 ao 2012, neste aspecto Mr. Bean á certo que espallou a “galeguidade”. Tanto que, por máis que un amigo meu peruano fala de “euracas” para definir aos emigrantes de España a Latinoamérica destes anos, non ten éxito en Arxentina, Uruguay, Chile, Venezuela…onde os chaman, cada vez máis, galegos.

               É dicir, creceu a poboación pasiva –a pasiva, a total diminuiu-, creceu a emigración e creceu o desemprego. Iso si que é un Sudoku imposible que logrou Feijóo. O desemprego, segundo datos que me pasaron hoxe –o oficial, o rexistrado- subiu do 12’22 por cento ao 21’07 por cento. Por certo, estaba máis por debaixo da media no 2009. O número de persoas ocupadas baixou de 1168500 no 2009 a 1033700 no 2012. É decir, perdemos 135000 activos en 3 anos e medio. Estos son os datos. Pero Frijolito non fai caso da baixada da poboación activa, “porque iso non lle interesa”. O dixo ou non o dixo? Que lle pregunten a Pepa Bueno.

               En fin, vou aforrar máis comentarios porque alguén me vai dicir que son un derrochón. Ou mellor, vou gardar outras ideas nun caixón para deixalas para o exercicio seguinte, que iso está moi de moda na Xunta. E hai que estar cos tempos.

CASTELAO BRAGAÑA: O PARTIDO POPULAR ACUBILLA A UN ACOSADOR

Levo dous días querendo redactar unhas liñas verbo do comentario deste personaxe. Pero o noxo xigante que me produciu seu comentario aconselloume agardar un pouco, para non incurrir no insulto, que é o único que merece, desde logo, Castelao Bragaña, que non é quen, desde logo, de que se lle chame “señor”, nen “home”, nen “persoa”. O asunto é que o seu comentario ten o cheiro indecente de ser mainstreaming no partido que, para desgraza colectiva, nos Goberna. Onte, noso presidente interino, Mr. Alberto Bean salientou, en defensa de Castelao Bragaña, que “dimitiu ás horas”, en tanto que “xente imputada do PSOE paséase polos mítines imputados ou procesados”.

Afórrolle á xente que lea estas liñas a penalidade de ter que ler outra vez a expresión proferida por Castelao Bragaña. Unicamente lembro que é un dos máis paradigmáticos casos de acoso sexual e de acoso por mor de sexo. Que alguén lea o art. 7 da Lei Orgánica de Igualdade para comprobalo. En España e en toda Europa, a expresión de Castelao Bragaña constitúe un exemplo agravado de acoso sexual e sexista. A comparación que fai Mr. Bean presidente da Xunta entre o comportamento de C.B. e o doutros imputados do PSOE é unha agresión á dignidade das mulleres. Sen máis e sen atenuantes.

O máis salientable do caso é que a Castelao Bragaña, que se saiba, non o expulsaron do Partido Popular, nen lle abriron expediente. É dicir, os seus comentarios encaixan perfectamente no ideario do Partido Popular. A conduta omisiva dos seus órganos internos así o expresa sen marxe de dúbida. Os líderes deste partido discriminatorio coas mulleres non fixeron senón aplaudir a súa conduta de dimitir. Xa está, segundo os seus comentarios, alén dunha reprobación tópica do comentario. É dicir, o castigo que merece C.B. é ningún.

Nestas condicións, o único que lle queda a alguén é facerlle ás mulleres, pero sobre todo aos homes galegos, unha súplica: que amosen co seu voto o seu desprezo por Castelao Bragaña e polo partido no que milita. A expresión do Partido Popular posta en boca deste suxeito é a discriminación máis indignante que sufriron as mulleres nos últimos tempos. Os galegos somos, desde logo, un pobo decadente, que perdeu a banzos xigantes a súa identidade, en particular nos últimos catro anos. Que perdeu o rumo da historia da man dun goberno mesquiño. Pero debemos ser un pobo que manteña a súa dignidade. Que desaparezan do espazo público os acosadores sexuais é unha cuestión de hixiene pública. Pensar que Castelau Bragaña foi o noso representante non pode ser senón a lembranza repugnante dunha historia que non se pode repetir xamáis.

Galegos e galegas: temos o perigo de renovar como presidente da Xunta a alguén cómplice de acoso sexual e sexista.

PENSIÓNS, PROTECCIÓN POR DESEMPREGO E ELECCIÓNS EN GALIZA

Utilizar o aparello do poder ao servizo da mentira é unha das operacións propias dos sistemas políticos dubidosamente democráticos. Abusar da posición dominante no manexo dos medios de comunicación de xeito cuasi-monopolístico, agredir aos adversarios mediante a utilización coactiva dos poderes do Estado, e acusar ao rival de actitudes ou condutas deshonestas, por máis calumniosa que sexa a acusación, amosa un sistema de feito autoritario. Rebaixar as garantías, limitar os dereitos fundamentais e censurar o exercicio da liberdade de expresión completan este cadro descritivo. Por iso, eu nas eleccións do 7 de outubro o teño moi claro. Quero que Venezuela se ceibe para sempre de Hugo Chávez e que se elixa a un presidente novo, Henrique Capriles. Aos galegos nos importa moito este país que a tantos acolleu e deu acubillo por razóns económicas e tamén por razóns políticas, por moito que Celso Emilio enchera de dúbidas estas últimas, froito do seu desacougo persoal e do seu compromiso militante coa esquerda. E a algúns coma min nos da moito noxo que desde certas posturas pretendidamente progresistas se defenda a alguén como o presidente actual, caracterizado polo seu desleixo e falla de compromiso cos dereitos fundamentais.

Dúas semanas máis tarde hai eleccións na nosa Galiza. E polas mesmiñas razóns que hai que desaloxar a Chávez de Venezuela hai que botar do seu cargo a Mr. Bean en Galiza. Certo é que Albertiño Núñez non ten a sona internacional de Don Hugo. Pero, chegadas as eleccións, quere amosar o mesmo populismo protector –mentireiro- das clases populares. É unha pose que ten que manter nada máis que tres semanas en catro anos, crendo que xa lle abonda. E, desde logo, iguais condutas que lle atribúo a Chávez lle “pasan” ao inquilino de Monte Pío. Cabe salientar o libelo contra o exalcalde de Ourense, feito coincidir coa época preelectoral na que nos achamos. Eu apenas coñezo a Francisco Rodríguez e nada podo dicir das acusacións que se lle formulan. Pero, coñecidos os delictos, a pregunta é se non se lles poden imputar a outros políticos ourensáns. A xustiza penal é cousa moi seria como para andar xogando con ela. Pero a alguén coma min lle sorprende que non houbera en tantos anos ningunha resolución xudicial de intervención das conversas telefónicas de outras persoas das que poidan existir indicios razonables de que incorreron en tráfico de influencias ou en prevaricación dos arts. 404 e ss. do Código Penal. Caiba a quen lle caiba a responsabilidade de que se actúe precisamente agora fronte ao xa exalcalde de Ourense, a coincidencia temporal coas eleccións galegas lle deixa á cidadanía unha impresión forte de que a xustiza non é igual para todos. Que non está cega, senón que mira de esgello a algúns.

Digo todo isto para chegar xa ao que queiro comentar, que vai desta proposta de revalorizar as pensións e baixar a partida orzamentaria por desemprego do proxecto de lei de presupostos. A primeira medida é un exemplo inmellorábel da mentira ao servizo do oportunismo político. Hai que dicirlles aos galegos e galegas que, se non queren ser unha vez máis obxecto de burla, suspendan o seu apoio ao Pepé ata o mes de novembro. É dicir, que non lles voten en ningún caso ate que acrediten que, por primeira vez en moito tempo, non minten. Porque do que din hai xa unha fortísima presunción de falsidade. Explícome. No mes de novembro cómpre comprobar a desviación do IPC real verbo do previsto. Coa lei na man, hai que pagarlles a diferenza aos e ás pensionistas…agás que se aprobe un Real Decreto-lei que modifique a norma. Vai haber decreto lei ou non? Aposto a que si. Ademáis, un ten a seguridade de que a revalorización das pensións nun puntiño, por moito que estea no proxecto de lei, vai desaparecer do BOE do 29 ou do 30 de decembro baixo o argumento xa coñexido de que hai que tomar medidas que non gosta tomar. Vaia se lles gosta!  Mentireiros!

Canto á baixada na consignación a desemprego, outra vez digo o que dixen: a lei de orzamentos para o ano 2013 vai darlle outra trabada ao sistema de protección, logo do RD-lei 20/2012. É dicir, outra vez baixadas na cobertura social do paro forzoso.

Xa para rematar: hoxe leín as liñas básicas dos orzamentos franceses para 2013. Hai “pequenas” diferenzas co bodrio de Cristobo Manstesoiras. Non todos toman medidas que non pensaban tomar, ou cando menos non o fan sempre, por moito que dixera outra cousa moi distinta o mequetrefe de Mr. Bean.

CONSELLEIROS LABORAIS RECADANDO VOTOS PARA MR. BEAN

Desde latinoamérica cheiro moi ben o recendo desta poxa de votos da xente galega da diáspora. Onte  me chegaron comentarios moi concretiños de Brasil e do meu moi querido Montevideo. Os novos e flamantes conselleiros laborais das dúas Embaixadas xa están a facer seu traballo, botando cadansúas redes de favores. A imaxe que chega a Galiza, distorsionada, é a de xente que vende o voto por unhas miaxas, normalmente a prol do partido que goberna as institucións que teñen a chave da caixa. Por iso son tan importantes os conselleiros laborais en épocas preelectorais e por iso o BOE botou fume cando se achegaban as eleccións no noso país para nomear a estos remedos de Mr. Marshall. Agora traballan os dous conselleiros a destallo, ante o adianto electoral galego.

Que estas prácticas as fagan os dous partidos maioritarios -PP e PSOE, PSOE e PP, a mesma merda é- non xustifica a ningún dos dous. Hai que engadir, no caso do PP, que nin siquera respectou o pacto dos anos noventa da cota reservada ás partes sociais, cando este verán removeu á conselleira de Colombia, proposta por CCOO. Tanto ten, en Colombia apenas hai galegos. O feito é que nen Uruguay nen Brasil son Guadalix da Serra nos anos 50 do pasado século. Son dous países modernos, moi diferentes un do outro. O Brasil de hoxendía, que incorporou case á metade da poboación ás clases medias cos gobernos de Henrique Cardoso, Inacio Lula e Dilma Rousseff e o Uruguay que na actualidade é modelo en Latinoamérica da man do extupamaro José Múgica pola súa integración social e pola súa política de reconciliación nacional. Parece mentira que o país do anano Mr. Bean-Feijóo merque votos nestas feiras!

Claro que estas cousas son eficaces. E seica lle dean un escaniño máis en Pontevedra, ou en Ourense, quen sabe. Oxalá non se consume este engano á democracia. A xente galega da diáspora é moito máis digna do que quixeran estes mequetrefes que nos gobernan. Por iso votan pouco e por iso os conselleiros laborais cada vez súan máis para que cando chega o noso presidentiño a Montevideo ou a Sao Paulo haxa quen o escoite e lle faga claqué. A xente de aquén do mar –hoxe escribo desde Santiago de Chile- prefire, claro está, un asado, que escoitar ao pillabán de Mr. Bean. Neste caso, Guadalix da Serra está sociolóxicamente máis perto de Galiza que de Uruguay.  Mr. Feijóo-Marshall-Bean xa non é recibido coa mesma ledicia nestes países como era Don Iribarne na terrible crise latinoamericana dos estertores das dereitas corruptas de hai quince anos. Galiza non ten, en Brasil ou en Uruguay o “tronío de ese gran pueblo con poderío”.

A galeguidade non se outorga por unha lei que agora promete Mr. Bean. Practícase todos os días cando estas familias galegas manteñen teimosamente a súa identidade e o seu agarimo á nosa terra desde tan lonxe, con independencia de que uns poucos patufos se arrostren como cobras pedindo, como esmola, un puñado de votos. Lationamérica xa non é o país dos ananos de Rafael Caldera.